Muchomor czerwony - Grzyby jadalne i trujące w atlasie

Muchomor czerwonawy

Amanita rubescens (PERS. ex FR.) S. F. GRAY
Muchomorowate
Amaniłaceae

Wśród muchomorów jest wiele gatunków trujących (niektóre nawet śmiertelnie), kilka gatunków jadalnych, ale podrzędnej wartości. Jedynie muchomor czerwonawy jest po ugotowaniu jadalny i dobry w smaku.* Kto ewentualnie chciałby zbierać muchomora czerwonawego, musi bardzo dokładnie poznać wszystkie jego stadia rozwojowe. Równocześnie musi poznać wszystkie muchomory trujące. Małych owocników, prawie kulistych, lepiej w ogóle nie zbierać. Mikolodzy rozróżniają cały szereg odmian w zależności od wielkości, zabarwienia i układu łatek na kapeluszu. Zmienność ta, mniejsza lub większa, jest spowodowana siedliskiem i warunkami pogody. Rozprzestrzenienie muchomora czerwonawego est znaczne: występuje w Ameryce Północnej, północnej Afryce, Europie i Azji. Pojawia się licznie od czerwca aż do jesieni w różnych typach lasów, na najróżniejszych glebach z wyjątkiem torfowisk. Tworzy mikoryzę np. z dębem, bukiem, sosną i świerkiem. Według niektórych autorów, muchomor czerwonawy w stanie surowym jest grzybem trującym, ponieważ zawiera falolizynę, która rozpuszcza czerwone ciałka krwi. Falolizyna rozkłada się w wysokiej temperaturze i dlatego dobrze ugotowane owocniki są nieszkodliwe. Muchomora czerwonawego łatwo pomylić z silnie trującym muchomorem plamistym (A. panthe-ńna), którego kapelusz jest brązowoochrowy lub brązowooliwkowy, pierścień zaś delikatny, prążkowany, a zakończenie trzonu ma pochwę. Muchomor plamisty nie ma żadnej części owocnika w kolorze czerwonobrązowym.

Grzyby są organizmami bezchlorofilowymi, nie mają więc zdolności wykorzystywania energii słonecznej.

Nie mogą zatem również wytwarzać substancji organicznej z prostych związków chemicznych, jakimi są dwutlenek węgla i woda, oraz składników mineralnych zawartych w glebie.