Morchella esculenta
Smardzowate Morchellaceae
Smardz, podobnie jak piestrzenica, piestrzyca i uchówka, należy do klasy workowców. Smardze tworzą owocniki przede
wszystkim na wiosnę, w kwietniu i maju. Są to grzyby o różnorodnych kształtach i barwach, co doprowadziło dawnych
badaczy do wprowadzenia nazw gatunkowych dla każdej odmiany różniącej się kształtem i barwą. Z pierwotnie wydzielonych
około 30 gatunków pozostawiono jedynie 6 - 8.
szkoły językowe wrocław druk wielkoformatowy warszawa
Najczęściej występującym przedstawicielem smardzów jest smardz jadalny. Owocnik jest w środku pusty. Składa się z
kulistej główki oraz niekiedy wciśniętego trzonu. Główka jest nieregularnie żeberkowana, żeberka te tworzą na powierzchni
główki jasnobrązowe miseczki. Smardz jadalny jest grzybem saprofitycznym. Można go znaleźć wszędzie tam, gdzie znajduje się
dostateczna ilość substancji organicznej w glebie, a więc w prześwietlonych lasach, głównie liściastych, na ich brzegach,
w ogrodach i parkach, pod krzewami, na brzegach rumowisk itp. Występuje w wielu miejscach, od nizin aż po wysokie góry,
w całej strefie klimatu umiarkowanego półkuli północnej, od Japonii aż po Amerykę Północną, a także w Australii.
phone cards inhalatory
Do smardza jadalnego podobne są smardz stożkowaty (M. conica) i smardz wyniosły (M. elata). Oba gatunki różnią się od smardza
jadalnego kształtem, barwą i regularnym użeberkowaniem stożkowatej główki. Rosną w podobnych miejscach jak smardz jadalny.
Jadalne smardze można pomylić z trującą piestrzenica kasztanowatą. Piestrzenice mają jednak mózgowato pofałdowaną główkę,
nigdy zaś żeberkowana. Wszystkie gatunki smardzów są jadalne i bardzo smaczne.
alveo alveo
Grzyby są organizmami bezchlorofilowymi, nie mają więc zdolności wykorzystywania energii słonecznej.
Nie mogą zatem również wytwarzać substancji organicznej z prostych związków chemicznych, jakimi są dwutlenek węgla i woda, oraz składników mineralnych zawartych w glebie.